سرمايه ايمان در اصول اعتقادات ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨
فصل سوم در بيان تعيين امام بعد از حضرت رسول - صلّى الله عليه و آله -
مخالفى مىزد و احرام نافله مىبست .
و امّا اطاعت او مر حضرت رسول ( ص ) را ، بر هيچكس پوشيده نيست حقيقتش از آنچه او كرد از خوابيدن در فراش حضرت در شبى كه مشركان قريش قصد قتل آن حضرت داشتند ، و حضرت پروردگار او را از ضرر ايشان نگاه داشت « 30 » . و از جانفشانيها كه كرد در حرب بدر و احد و خيبر و خندق و سائر غزوات كه از نهايت شهرت مستغنى از ذكر است . « 31 » و در جميع حروب فتح در
( 30 ) . فخر رازى در « تفسير كبير » خود در ذيل آيه : « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ . . . » ، سوره بقره ؛ « اسد الغابه » ج 4 / 25 ؛ شبلنجى در « نور الابصار » ص / 77 ؛ مناوى در « كنوز الحقايق » ص 31 ؛ نسائى در « خصائص » ص / 8 ؛ حاكم در « مستدرك الصحيحين » ج 3 / 4 ؛ احمد بن حنبل در « مسند » ج 1 / 330 ؛ محب طبرى در « ذخائر العقبى » ص / 86 ؛ متقى در « كنز العمال » ج 8 / 333 ؛ هيثمى در « مجمع » ج 9 / 119 . « مستدرك الصحيحين » ج 3 / 4 رواياتى در اين باب آوردهاند كه روايت آخرى اين است كه به سند خود از على بن الحسين نقل كرده كه فرمود : اولين كسى كه جان خود را در راه رضاى خدا ، به خدا فروخت على بن أبي طالب ( ع ) بود كه در شب هجرت در بستر رسول خدا ( ص ) خوابيد ، و وقتى مىخوابيد اين اشعار را مىخواند : وقيت بنفسى خير من وطئ الحصى * و من طاف بالبيت العتيق و بالحجر رسول الله خاف ان يمكروا به * فنجاه ذو الطول الاله من المكر و بات رسول اللّه فى الغار آمنا * موقى و فى حفظ الاله و فى ستر و بت اراعيهم و لم يتهمونى * و قد وطئت نفسى على القتل و الاسر با جان خودم كسى را از خطر حفظ كردم كه بهترين بشرى بود كه پا بر روى كره زمين نهاد ، و بهترين فردى بود كه پيرامون كعبه و حجر الاسود طواف كرد . رسول خدا كه ترسيد مردم به او صدمه بزنند پس خداى مهربان او را از مكر دشمن حفظ نمود . رسول خدا در غار ايمن بسر برد و در حفظ و ستر خدا وى از هر گزندى مصون گشت . و من در جايش خوابيدم و دشمن را مىپائيدم ، درحالىكه آماده كشته شدن و حد اقل اسيرى بودم ولى كارى به من نكردند ، خدا مرا نيز حفظ كرد . ( 31 ) . اگر چه ذكر دلاوريهاى امام على بن أبي طالب - عليهما السلام - از حدّ شمارش بيرون و در كتب فريقين به تواتر مذكور است ، لهذا به مقتضاى كتاب ، به نقل تعدادى اكتفاء مىكنيم : « سنن بيهقى » ج 3 / 276 ؛ سيوطى در « درّ منثور » در ذيل آيهء : « أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ . » سوره ص 28 / 28 ؛ « حلية الاولياء » ج 9 / 145 ؛ « رياض النضرة » ج 2 / 225 و 172 ؛ « نور الابصار » شبلنجى ص / 79 ؛ على بن سلطان در « مرقاة » ج 5 / 568 ؛ هيثمى در