أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٥

6 - فهرست اشعار فارسى

اين زمزمه مركبى است مر روح ترا * برگيرد و خوش به منزل يار برد

( ص 233 )

حال شبهاى مرا همچو منى داند و بس * تو چه دانى كه شب سوختگان چون گذرد

( ص 226 )

منگر تو بدان كه ذو فنون آيد مرد * در عهد وفا نگر كه چون آيد مرد

از عهدهء عهد اگر برون آيد مرد * از هر چه گمان برى فزون آيد مرد

( سيف الدين باخرزى ، 211 )

بوى تو به هرجا كه رسيدن گيرد * دل پيرهن صبر دريدن گيرد

( ص 219 )

زان مى صاف كه چون بر ره دل دام نهد * شاهبازان چو موسى و چو عيسى گيرد

مطربش ناله و دردش قدح و ساقى دوست * فرّخ آن دست كه اين عروة وثقى گيرد

( ص 244 )

تا مدرسه و مناره ويران نشود * اين كار قلندرى به سامان نشود

( ص 248 )

سيل مر سنگ را بگرداند * چون به دريا رسد فروماند

( ص 205 )

در عشق تو كس را حسب و نام نماند * عشقت چو شد آغاز سرانجام نماند

دردا و دريغا كه بماند ره عشقت * نارفته تمامى و مرا گام نماند

از قصّهء اندوه تو خواهم كه بگويم * از قصّه بسى ماند و ايّام نماند

( سيف الدين باخرزى ، 205 )

برون نمىرود از خانقه يكى هشيار * كه پيش شحنه بگويد كه صوفيان مستند

( ص 241 )

اى كفر دريغا كه مغان از تو بلافند * اسم تو پرستند و ز عين تو معافند

( ص 252 )

دلّاله اگر چه خوب‌كردار بود * در خلوت معشوق گران‌بار بود

( سيف الدين باخرزى ، 232 )

دوش رفتم به خرابات و مرا يار نبود * مىزدم نعره و فرياد ز من كس نشنود

( در متن تمام غزل نقل شده ، عطار ، 250 )

هر دم كه دلم با غمت انباز شود * صد در ز طرب بر دل من باز شود

به زان نبود كه جان فداى تو كنم * تيهو كه فداى باز شد باز شود

( سيف الدين باخرزى ، 240 )

يادت نمىكند دل عاشق از آنكه ياد * آن دل كند كه دلبرش از ياد مىشود

( ص 265 )