أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٤

6 - فهرست اشعار فارسى

با دل گفتم كاى دل پرخاش طلب * در صومعه و سَرِ مصلّاش طلب

دل گفت مرا گرد خرابات برآى * آنجا اگرش نيابى اينجاش طلب

( سيف الدين باخرزى ، 249 )

تا با تو ز هستى تو هستى باقى است * ايمن منشين كه بت‌پرستى باقى است

( ص 218 )

سرو را كرده خرامنده كه اين رفتارست * شكر از پسته روان كرده كه اين گفتارست

( ص 211 )

دانى چه بود شرط خرابات نخست * اسب و كمر و كلاه در بازى چُست

چون مست شوى و پاىها گردد سست * گويند نشين ! هنوز باقى بر تُست

( ص 250 )

آن را كه جاى نيست همه شهر جاى اوست * درويش هر كجا كه شب آمد سراى اوست

مرد خدا به مشرق و مغرب غريب نيست * هرجا كه مىرود همه ملك خداى اوست

( ص 160 )

با من شب دوش نفس انسانى گفت * در گوش دل اين نكتهء پنهانى گفت

كان سوخته در عالم من روحى بود * كو لاف انا الحق زد و سبحانى گفت

( ص 245 )

ما را همه ره ز كوى بدنامى باد * و ز سوختگان بهرهء ما خامى باد

ناكامى ما چو هست كام دل دوست * كام دل ما هميشه ناكامى باد

( سيف الدين باخرزى ، 269 )

چو نام تو گويم زبان در نگنجد * چو جام تو نوشم دهان در نگنجد

ندانم كجائى و دانم كه از لطف * هر آنجا تو باشى مكان در نگنجد

( ص 187 )

كه گفت من خبرى دارم از حقيقت عشق * دروغ گفت گر از خويشتن خبر دارد

( ص 196 )

حاشا كه دلم را ز غمت بگزيرد * يا با غم تو مهر كسى بپذيرد

گر خسته دل مرا به صد پاره كند * هر پاره ز عشق تو به دردى ميرد

( ص 198 )

عشق را مطرب از درون باشد * ( ص 205 )