أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ٣٥١

فصّ حكايات المحبوبين و مكاشفاتهم و وصف ابدال الصّديقين و كراماتهم

و چون اين دو حجاب سازد سود كشف غطا باشد و بينائى دل پديد آيد ، قال اللّه تعالى :

« فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ » .

عارفان گفته‌اند كه كلّ مقامات از انوار افعال و صفات است ، الّا محبّت كه او از نور ذات است ، يعنى وصفى است مخصوص ذات خداى تعالى مؤمن را . اگر عشر يك ذرّه محبّت دهد بهتر از آنك امثال جبال عبادت دهند .

اى برادر ! اگر ازين مراتب مىبايدت زهد و تقوى را عادت و طبيعت خود ساز تا به همه مرادات برسى . تقوى معنىاى است جامع مر عبادات ظاهر و باطن را ، و خداى تعالى اوّلين و آخرين را به تقوى وصيّت مىفرمايد : « يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ » ، و آيت ديگر آن است : « وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ إِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ » ، و اين آيت قطب قرآن است و مدار كتاب برين آيت است .

و حقّ عزّ اسمه تعظيم و كرامت تقوى را درين آيت بيان مىفرمايد كه : « لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ » .

طريقهء راست به خداى تعالى و راهى كه اهل خداى را موصل است به رضا و محبّت خداى و موجب فضل عظيم است من اللّه تعالى دشمن داشتن دنيا و ابناى دنياست و اين عداوت اصل جملهء مراتب عليّه است . همچنانك محبّت دنيا و ابناى دنيا اصل جملهء گناهان است و مايهء نفاق و خلاف است ، قال رسول اللّه عليه السّلم : « حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة . »

حكايت خداى تعالى بر داود عليه السّلم وحى فرستاد كه تو چنان گمان مىبرى كه مرا دوست مىدارى و دل برين نهاده‌اى ! اگر در محبّت صادقى و خود را از محبّان مىدارى محبّت دنيا را از دل خود بيرون كن كه محبّت من با محبّت دنيا در يك دل جمع نيايد !