أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ٢١١

و من آداب الصّوفيّة

شعر

منگر تو بدان كه ذو فنون آيد مرد * در عهد وفا نگر كه چون آيد مرد

از عهدهء عهد اگر برون آيد مرد * از هر چه گمان برى فزون آيد مرد

و هم شيخ فرموده است :

بيت

هر بوى كه از مشك و قرنفل شنوى * از دولت آن زلف چون سنبل شنوى

چون نالهء بلبل ز پى گل شنوى * گل گفته بود ! گرچه ز بلبل شنوى

« قل كلّ من عند اللّه . »

حكايت مقرى در پيش تخت شيخ اين آيت را برخواند : « وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً ، وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً » . شيخ فرمود اگر درويشى براى اعلاى كلمة اللّه قدم نهد « وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ . »

مصراع

سرو را كرده خرامنده كه اين رفتارست

و اگر براى « للّه » را ترك رعونت نفس خود گيرد « و اذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما . »

بيت

شكر از پسته روان كرده كه اين گفتار است

حكايت جمعى لوليان غريب رسيده بودند و صوتى غريب آورده و گرد شهر مىگشتند و اين بيتك مىگفتند كه :

شعر

جانانهء من سبوس و بنبدانهء « 1 » من * كارى نكنى برون شو از خانهء من

و اين بيت در شهر شهرت يافته بود . شيخ عالم بر سر منبر فرمود هيچ مىدانيت كه اين لوليان بر درهاى دوكان شما چه مىگويند و معنى سخن ايشان چيست ؟ هان تا لهو نشنوى كه فرستادهء حق‌ّاند . تو از حقّ شنو كه در صورت حروف آن بيت حقّ با تو مىگويد : « من لم

( 1 ) - كذا در اصل ، رجوع شود به تعليقات .