أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

حكم الرّقص و الدّفّ فى السّماع

لو دعا منادى حبّكم * لاجبته من ضيق لحدى

او قيل يوم الحشر من قتل * ى الهوى ناديت وحدى

شعر

دردى است درين دلم نهانى * كان درد مرا دوا تو دانى

چون مرهم بيدلان تو سازى * در درد دلم فرونمانى

يا رب به در كه باز گردم * گر تو ز درِ خودم برانى

گر پاى سگى در تو كوبد * دانم كه تو ضايعش نمانى

از من گنه آيد و من اينم * و ز تو كرم آيد و تو آنى

گفتم « ارنى » و نيست گشتم * از بيم جواب « لن‌ترانى »

سديد الدّين نعره‌اى زد و از پاى در افتاد و جان تسليم كرد . بامداد در نماز جنازهء او شيخ العالم دو دست مىفشاند و تا پيش جنازهء او مىخراميد ، مست‌وار ، و به پشت باز مىگشت و باز پيش جنازه مىرفت و باز مىآمد و مىگفت « شاباش ! شاباش ! » آن مراتب و تشريفات حال او را مىديد و مست گشته بود و تحسين مىكرد .

و اصلا جوانان بىريش را در سماع برخاستن و حركت كردن هيچ رخصت نيست . و اكثر مشايخ حضور ايشان را نيز در مجالس سماع مكروه داشته‌اند و هر چه گاه اصحاب وقت به جدّ در كار باشند جائز نيست كه ياران ديگر به تكلّف و طريق موافقت درآيند و انبوهى كنند و زحمت دهند .

حكايت ذو النّون مصرى چون به بغداد آمد جماعتى با قوّال به خدمت او رفتند و اجازت طلبيدند كه چيزى برگويند . شيخ اجازت فرمود . قوّال اين شعر آغاز كرد :

شعر

صفير هواك عذّبنى * فكيف به اذا احتنكا

و انت جمعت من قلبى * هوى قد كان مشتركا

اما ترثى لمكتعب * اذا ضجك الخلق بكى