أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨
فصّ آداب السّفر
و بعد ازين باز به جهت ديدن دوستان و برادران دينى كه محبّت تو با ايشان للّه باشد بىغرضى . رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم چنين فرمود كه : « حفّت محبّتى للمتحابّين فىّ و المتوادّين فىّ . »
و روايت مىكند ابن رزين كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم فرمود « فى اللّه » به زيارت رو كه هر كس « فى اللّه » كسى را زيارت كند هفتاد هزار فريشته به مشايعهء او بروند و او را دعا كنند و گويند : « اللّهم صله كما وصله فيك » و منادى كننده‌اى مر او را ندا كند و گويد :
« طبت ممشاك و تبوّأت من الجنّة مقعدا . »
و باز سفر به جهت ردّ مظالم را كند تا حقّ مسلمانا [ ن ] را باز رساند و حلالى خواهد تا توبه و انابت او درست افتد . مرتبهء اوّل سالك توبه است و اگر فقير را توبه صحيح نبود هيچ كارى نيايد .
و باز سفر جهت طلب آثار و اعتبار كند .
و باز جهت رياضت و گمنامى خود تا انگشت‌نماى نگردد و در ميان مردم معتبر نشود .
و شيخ نجم الدين كبرى رضوان اللّه عليه فرموده است كه سفر از بهر سه چيز بايد كردن :
زيارت يا رياضت يا ديدار مشايخ ، و هر چه خلاف اين باشد بر مسافر تاوان آيد .
و سفر جهت تفرّج و نزهت و طلب بزرگى و منصب و جهت رياى خلق و خويشتن عرضه دادن نكند ، و جهت طلب دنيا و متابعت هواى نفس در شهرها جولان نكند .
ابو تراب نخشبى رضوان اللّه عليه مىفرمايد كه هيچ چيز مريد را زيان كا [ ر ] تر از آن نيست كه به متابعت هواى نفس به سفرها رود .
و بيشترين حال و كار مريدان كه تباه مىشود و بىكار و ضايع مىمانند از سفرهاى باطل ايشان است . قال اللّه تعالى : « وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بَطَراً وَ رِئاءَ النَّاسِ » .
و هر سفر كه از براى لوت و معيشت و چرب و شيرين كند برخوردارى نيابد و رفيق او طاغوت و شيطان شود .