أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

ادب السماط و آكليه

خود دارد . قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم : « لا يتبعنّ احدكم بصره لقمة اخيه . »

و اگر طعامى باشد كه او را خوش نيايد براى موافقت اصحاب اندك اندك خورد تا بر آن حمل نكنند كه او مگر جائى ديگر طعام خورده است .

و هر كه مخالفت ياران خود كند از اهل خانقاه و به جايهاى ديگر بىايشان چيزى بسيار خورد او را خوف آن باشد كه به عاقبت به مردار خوردن محتاج شود .

و چون خاطر اهل خانقاه را برنجاند زود باشد كه او را از بقعه بيرون اندازند .

و اگر بر سفره نعمتهاى بسيار بيند زلّه نكند كه مكروه است .

و اگر عيال‌دار و متأهّل باشد و با نفس بد خسيس خود برنيايد و زلّه خواهد بايد از پيش خويش و آنچ برابر روى اوست بگيرد و از نصيب ديگران عظيم احتراز كند .

و بر سر سماط نصيب خويش به ديگران ايثار نكند كه اين‌قدر جفا باشد در حقّ آن يار چنان باشد كه او را به بسيار خوردن نسبت كرده باشد ! و شايد بود كه آن كس نيز خجل شود و شايد كه قبول نكند ، و بعد از سفره بازخواست كند كه در من چه بسيار خوارى ديدى كه با من اين كردى . مگر شيخى باشد يا بزرگى كه داند كه از دست او به تبرّك گيرد .

و اگر طعامى غريب باشد كه درويشان از آن كمتر يابند ، چون حلواهاى الوان و لوزينه ، اگر يار بر يار ايثار كند و آن آن يار قبول كند شايد ، بسبب آنك پر خوردن آن عيب نبود .