أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

فصّ خواصّ النّفس و معرفتها

مبيّن است و مجانبت و ترك او واجب ، و امر سيم آنك بطلان و حقيقت او مشتبه است و هنوز بر تو معيّن نشده است .

پس واجب آن است كه چنين امرى را موقوف گذارى و در عمل نيارى تا هم از جهت علم و هم از جهت عقل ظاهر گردد كه حقّ است يا باطل ، تا بعد از آن بر يقين صحيح به آن عمل كنى .

و گفته‌اند كه هر وقتى كه تو را دو امر پيش آيد و در شكّ باشى كه ازين دو امر خير كدام است بنگر كه كدام يكى از هواى نفس تو دور تر است ، آن را در عمل آر .

و بر مريد واجب است كه در تبديل اخلاق نفس جهد نمايد ، مثل كبر و بخل و حسد و حرص و امل و تيزى كردن و ريا و خويشتن نمايى و منازعت با خلق و غيبت و بدگمانى در خلق و وقاحت و هر چيزى ديگر كه از ذمايم اخلاق است ، و سعى بليغ نمايد تا اين اوصاف را به اخلاق حميده مبدّل و مغيّر گرداند ، و التوفيق من اللّه تعالى ، « ما شاء اللّه كان و ما لم يشاء لم يكن ، آمنّا به » .