أوراد الأحباب وفصوص الآداب ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

حكم الخرقة

و اگر چشم و زبان از ننگ شيطان برهانيده است و ديدار حقّ را سزاوار گشته روى استره برافكند ، يعنى روى مال يا دستارچه بر گردن اندازد و هر دو سر او را در پيش بربندد .

و پيراهن را جيب شايد نهادن . و جيب مرقّع مقام رازست و پناه خلق . يعنى راز كس آشكارا نكنم و درماندگان را پناه دهم .

و آستين مرقّع سلاح است كه پيش دشمن برم و سترست كه بر برادران بپوشم .

كلاه تاج كرامت است كه بر سر نهاده‌ام و تكبّر و تجبّر از سر خود بنهاده‌ام .

دستار دستور امانت است ، يعنى همهء خلق از من ايمن‌اند .

و عمامهء با ريشه البته ندارد .

ميان بند كمر بندگى است كه بسته‌ام ، گريبان باز انداخته ، يعنى بادبانِ فرجى رحمت است كه بازافگنده‌ام تا بر همه كس رحمت و شفقت نمايم .

سجّاده بساط قربت است كه گسترده‌ام و پاى رحمت بر او نهاده .

و از آداب معتبر است نماز را بر سجّاده گزاردن ، و به مسواك ديگران مسواك كردن . و بر سجّادهء ديگران نماز گزاردن نشايد ، مگر داند كه بر دل آن كس گران نيايد .

و هر يكى را بايد كه ابريقى خاص باشد و نعلين چوبين كه آن را قبقاب خوانند از براى وضو را .

و خريطه‌اى با آستر جهت كفش را در سفر با خود داشتن از شعار درويشان « 1 » است .

و چون بعد از وضو پاىهاش تر باشد بر بساط عوام پاى برهنه نرود ، ميزرى بگستراند و بر وى مىرود تا به سر سجّاده ، و اگر بر دامن خود رود نيز شايد .

و عصا كه عرب عكاز گويند تكيه‌گاه منفعت و دفع مضرّت است .

ابريق منبع طهارت است و مشرب رحمت است .

كنف خزانهء اسرار و گنجينهء نيكويى و صندوق علم است .

( 1 ) - اصل : درويشنان ( ؟ ) .