خلاصه تفسير ادبى و عرفانى قرآن مجيد بفارسى از كشف الاسرار ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤١
( تفسير لفظى )
96 - وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ . اگر مردم شهرها ايمان آورده و از نافرمانى پرهيز مىكردند ، ما بركتهائى از آسمان و زمين بر آنها مىگشاديم ، لكن فرستادگان مرا دروغ‌گو گرفتند ، ما هم آنان را به آنچه كه مىكردند گرفتيم .
97 - أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ . آيا مردمان شهرى ايمن هستند از اينكه عذاب ما به آنها شب هنگامى كه در خواب هستند رسد ؟
98 - أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ . آيا مردم شهرنشين ايمن هستند از اينكه عذاب ما چاشتگاه به آنها رسد همان وقتى كه در بازى خويشند ؟
99 - أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ . آيا ايشان از ساز نهانى خداوند در امانند كه كار آنها را در پنهانى سازد ؟ پس از ساز نهانى خداوند ايمن ننشينند جز گروه زيان‌كاران !
100 - أَ وَ لَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِها أَنْ لَوْ نَشاءُ أَصَبْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَ نَطْبَعُ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ . آيا راه باز ننموده و براى آنها كه در شهر نشسته‌اند پس از هلاكت پيشينيان آنها راه نشان نداده است كه اگر ما بخواهيم ( مىتوانيم ) آنان را به گناهانشان بگيريم و بر دلهاى ايشان مهر نهيم تا حق و پند نشنوند ؟
101 - تِلْكَ الْقُرى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبائِها وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَما كانُوا لِيُؤْمِنُوا بِما كَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ كَذلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى قُلُوبِ الْكافِرِينَ . اين شهرها كه مردم آنها را هلاك كرديم داستان آنان را بر تو مىخوانيم كه از سوى ما به آنها پيغمبران با نشانيهاى آشكار و معجزه‌هاى روشن آمدند ، پس بر آن نبودند كه به‌آنچه از پيش دروغ شمرده بودند ايمان آورند ! اين‌چنين خداوند بر دلهاى كافران مهر مىنهد !
102 - وَ ما وَجَدْنا لِأَكْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَ إِنْ وَجَدْنا أَكْثَرَهُمْ لَفاسِقِينَ . ما از بيشتر آنها عهد و پيمانى نيافتيم و بيشتر آنان را فاسق و از اطاعت بيرون شده يافتيم !
103 - ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى بِآياتِنا إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَظَلَمُوا بِها فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ . پس از ايشان موسى را بسوى فرعون و كسان او فرستاديم ، و بر او ستم كردند و درنگر كه سرانجام كار مفسدان چون است ؟
104 - وَ قالَ مُوسى يا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ . موسى گفت : اى فرعون ، من فرستادهء خداى جهانيانم .
105 - حَقِيقٌ عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرائِيلَ . سزاوار من است كه جز حق نگويم و براى شما از سوى پروردگارتان پيغام راست و نشانى درست آوردم پس بنى اسرائيل را با من رها كن !
106 - قالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِها إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ . فرعون گفت : اگر نشانى ( از سوى خداوند ) آورده‌اى بياور آن را اگر راست مىگوئى !
107 - فَأَلْقى عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ . پس موسى عصاى خود را بيفكند كه ناگاه اژدهائى آشكارا شد !
108 - وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ . و دست خود را از زير بازو بيرون كشيد كه ناگاه نگرندگان سفيدى تابنده را نگريستند !