تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٩

[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 41 تا 45 ]

ازينجهت گويند كه ايشان تربيت مردم مىكنند بعلم خود و مراد از احبار علمايند كه رتبهء ايشان فروتر از رتبهء ربانيونست و در روايت ديگر آمده

« هذه الاية فينا نزلت »

فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ پس مترسيد اى علماء يهود در اظهار حق و احكام توراة و بعضى گفته‌اند كه : مترسيد اى حكام شرع در اجراى احكام هيچ كس را ، و مؤيد اينمعنى است روايت

« هذه الاية فينا نزلت »

وَ اخْشَوْنِ و بترسيد از من در تغيير حكم وَ لا تَشْتَرُوا و بدل مكنيد بِآياتِي به احكام من ثَمَناً قَلِيلًا بهاء اندك را كه آن رشوت و حب جاه و رياست است وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ و كسانى كه حكم نكنند از روى انكار بِما أَنْزَلَ اللَّهُ بدانچه فرو فرستاده است خداى تعالى فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ پس آن گروه ايشانند ناگرويدگان .

وَ كَتَبْنا عَلَيْهِمْ و نوشتيم و فرض كرديم بر بنى اسرائيل فِيها در توراة أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ اينكه يك تن را بكشند بقصاص يك ، نه چنانچه بنى النضير مى كردند كه هم ديت ميگرفتند و هم يك تن را قصاص مىكردند از بنى قريظه وَ الْعَيْنَ بِالْعَيْنِ و چشمى را قصاص كنند بچشمى وَ الْأَنْفَ بِالْأَنْفِ و بينى را به بينى وَ الْأُذُنَ بِالْأُذُنِ و گوشى را به گوشى وَ السِّنَّ بِالسِّنِّ و دندانى را بدندانى وَ الْجُرُوحَ قِصاصٌ و جراحتها نيز محل قصاصند فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهِ پس كسى كه تصدق كند بقصاص كه حق اوست و ببخشد آن را فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ پس آن تصدق و عفو كفاره باشد مر آن تصدق كننده را يعنى مر گناهان تصدق كننده را .

و آيهء مذكوره دالست بر وجوب قصاص در نفس و اطراف و جراحات بشرائط معتبره در شريعت موسى عليه السّلام صريحا و در شريعت ما التزاما بنا بر اصالت عدم نسخ ، و آنكه باجماع ثابت شده ، منسوخيت مجموع من حيث المجموع توراة و ساير كتب سابقه است ، نه منسوخيت هر يك از احكام توراة و باقى كتب ، و نيز لازم نمىآيد تعبد پيغمبر ما صلى اللَّه عليه و آله بشريعت پيغمبر سابق ، زيرا كه موافقت در بعضى احكام بحسب اتفاق