تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٤

[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 27 تا 32 ]

جست بدرجهء قبول رسيد و از تو مقبول نشد ، اگر تو هابيل را بگذارى و نكشى ، از او فرزند خواهد رسيد و فرزندان او از اينجهت بفرزندان تو افتخار خواهند كرد پس به اين وسوسه قابيل برادر خود هابيل را كشت چنانچه حق تعالى ميفرمايد كه :

بخوان خبر دو پسر حضرت آدم عليه السّلام را إِذْ قَرَّبا قُرْباناً وقتى كه قابيل و هابيل بأمر ملك جليل قربانى كردند قربانى كردنى ، يعنى تقرب جستند هر يك از ايشان بخداى تعالى تقرب جستنى أعم از آنكه از ذبيحه باشد يا غير ذبيحه . آورده‌اند كه هابيل صاحب گوسفندان بود بره‌اى فربه خوب كه بغايت او را دوست ميداشت بياورد و بسر كوهى نهاد قابيل صاحب زرع بود دسته‌اى گندم ضعيف كم‌دانه بياورد و در همان موضع نهاد فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما پس قبول شد قربانى يكى از ايشان كه هابيل بود به اين نوع كه آتش سفيد بيدودى از آسمان فرود آمد و گوسفند را بخورد و از آن زمان آتش پرستى باغواى شيطان بهم رسيد وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ و مقبول نشد از ديگرى كه قابيل باشد چه آتش التفاتى بقربانى او نكرده ازو درگذشت ، بنا برين قالَ گفت قابيل برادر خود هابيل را كه : لَأَقْتُلَنَّكَ به خدا قسم كه تو را ميكشم قالَ گفت هابيل : إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ جزين نيست كه قبول مىكند خداى قربانى را مِنَ الْمُتَّقِينَ از پرهيزگاران كه نيت خود را خالص كنند پس مرا چه گناه باشد ؟

و اين آيه دلالت دارد بر آنكه طاعت كسى بدرجهء قبول ميرسد كه آن مؤمن متقى باشد .

لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ اگر بكشانى و دراز كنى بسوى من دست خود را لِتَقْتُلَنِي تا بكشى مرا ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ نيستم من دراز كننده دست خود را بسوى تو لِأَقْتُلَكَ تا بكشم ترا ، يعنى در مدافعهء تو و تخلص خود سعى ميكنم و قصد قتل ترا ندارم إِنِّي أَخافُ اللَّهَ بدرستى كه من ميترسم خداى را كه رَبَّ الْعالَمِينَ پروردگار عالميانست .