تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٩

[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 160 تا 166 ]

بزرگ كه آن خلود در جنت است و چون مقصود به اين آيه ايمان بكتب و انبياست لهذا آن ايمان را مقدم بايمان به خدا بروز قيامت داشت .

إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ بدرستى كه ما وحى كرديم به تو اى محمد كَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ چنانچه وحى كرديم بنوح وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ و به پيغمبرانى كه بعد از نوح بودند وَ أَوْحَيْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ و وحى كرديم بسوى اين پيغمبران زيشان وَ الْأَسْباطِ و به اولاد يعقوب و مراد از وحى بايشان وحى بانبياء ايشان است زيرا كه اولاد يعقوب از برادران يوسف صحيح آنست كه انبياء نبوده‌اند ، بعضى گفته‌اند كه اسباط را در اولاد اسحاق استعمال ميكنند چنانچه قبائل را در اولاد اسماعيل اطلاق مينمايند ، بنا بر اين وحى بر اسباط كه اولاد اسحاقند بمعنى حقيقى راست مىآيد ، و احتياج بتأويل سابق ندارد ، زيرا كه در اولاد اسحاق انبياء بسيار مبعوث شده‌اند مانند يوسف و داود و سليمان و موسى و عيسى وَ عِيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ و وحى كرديم به اين پيغمبران ، تخصيص ابراهيم و ساير انبياء بذكر با وجود دخول ايشان در « وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ » به جهت تعظيم و اهتمام بشأن ايشان است براى زيادتى فضلى كه ايشانراست ، و بواسطهء غلو و جدى كه يهود در طعن عيسى عليه السّلام داشتند حق سبحانه و تعالى نام او را مقدم بر ساير انبياء ذكر كرد تا عظم شأن و علو مرتبهء او بر همكنان ظاهر شود با وجود آنكه او مؤخر از انبياء مذكور است و كلمهء « واو » در ما بين اين انبيا دلالت به ترتيب واقعى نميكند « وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً » و داديم ما داود را كتاب زبور و مشهور شده آن زبور بكتاب داود چنانچه توراة مشهور بكتاب موسى عليه السّلام است .

وَ رُسُلًا و ارسال كرديم پيغمبرانى را كه قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ بتحقيق حكايت كرده‌ايم اخبار ايشان را بر تو مِنْ قَبْلُ پيش ازين به مكه در ضمن سورهء انعام و غير آن و اين سوره مدنى است وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ و فرستاديم پيغمبران را كه