تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٣

[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 44 تا 55 ]

شما و دوست شماست وَ كَفى بِاللَّهِ نَصِيراً و بس است خداى تعالى حالكونى كه يارى دهندهء شماست بر دشمنان شما ، بنا برين بايد كه اعتماد بر او كنيد و از غير او مستغنى شويد .

و بعد ازين در حق يهود ميفرمايد كه : مِنَ الَّذِينَ بعضى از كسانى كه هادُوا بدين يهود در آمده‌اند قومىاند كه يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ تغيير ميدهند كلمات خدا و پيغمبر خدا را عَنْ مَواضِعِهِ از مكانهاى خود بر وفق آرزوهاى خود وَ يَقُولُونَ و ميگويند به زبان كه سَمِعْنا شنيديم قول ترا وَ عَصَيْنا و بدل ميگويند نافرمانى كرديم أمر ترا يا آنكه ايشان از روى عناد صريحا به پيغمبر ميگفتند كه شنيديم قول ترا و نافرمانى كرديم أمر ترا وَ اسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ و بشنو در حالتى كه تو غير شنونده باشى ، اين كلام رويى در مدح دارد و رويى در ذم ، وجه ذم اينكه قصد ايشان اين بود كه به جهت كرى يا موت گوش تو چيزى مشنود ، و وجه مدح اينكه بشنو قول ما را كه هرگز مبادا كه هيچ مكروهى شنوانيده شوى ، پس يهود اين وجه مدح را بطريق استهزا پردهء نفاق ميساختند و مقصود ايشان وجه ذم بود . و به همين قياس ميگفتند : وَ راعِنا كه اين كلمه نيز احتمال دو وجه دارد وجه مدح به اين معنى كه رعايت حال ما كن و وجه ذم آنكه « راعنا » كلمهء عبرانيست كه به آن يكديگر را دشنام ميدهند و ميگفتند اين كلمات را لَيًّا از روى بيچانيدن سخن بِأَلْسِنَتِهِمْ بزبانهاى خود به اين معنى كه كلام خود را صرف ميكردند به آنچه مشابه سب و دشنام بود وَ طَعْناً فِي الدِّينِ و از روى طعن كردن و قدح نمودن در دين اسلام .

وَ لَوْ أَنَّهُمْ قالُوا و اگر ايشان گفتندى كه : سَمِعْنا شنيديم سخن ترا وَ أَطَعْنا و فرمان برديم امر ترا وَ اسْمَعْ و گفتندى كه بشنو سخن ما را بدون لفظ « غَيْرَ مُسْمَعٍ » وَ انْظُرْنا و ميگفتند : بعوض راعنا « و انظرنا » يعنى نگاه كن بعنايت در ما مخفى نماند كه « وَ لَوْ أَنَّهُمْ قالُوا » تا آخر به اين تقدير است كه « و لو ثبت قولهم هذا مكان ما قالوه »