تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٥

[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 36 تا 42 ]

چنانچه او نعمت الهى را ببخل و اخفا خوار كرده .

وَ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ و دوست نميدارد خداى تعالى آنان را كه نفقه ميكنند و آماده كرده‌ايم عذاب دوزخ را براى كسانى كه انفاق ميكنند أَمْوالَهُمْ مالهاى خود را رِئاءَ النَّاسِ براى ديدن مردمان كه تا ايشان تحسين او كنند ، بنا بر اول « وَ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ » معطوفست بر « الَّذِينَ يَبْخَلُونَ » و تقدير كلام چنين مىشود كه « ان اللَّه لا يحب من كان مختالا فخورا و ان اللَّه لا يحب الذين ينفقون أموالهم رئاء الناس » و بنا بر ثانى معطوفست بر « الكافرين » و تقدير كلام چنين است كه « و اعتدنا للكافرين و للذين ينفقون أموالهم رئاء الناس عذابا مهينا » .

وَ لا يُؤْمِنُونَ و ايمان نميآورند بِاللَّهِ بخداى تعالى وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ و نه بروز قيامت وَ مَنْ يَكُنِ الشَّيْطانُ و هر كه باشد ابليس لَهُ قَرِيناً مر او را همنشين فَساءَ قَرِيناً پس بدهمنشينى است ابليس ، زيرا كه او داعى مردمان است بكفر و معصيت .

وَ ما ذا عَلَيْهِمْ و چه چيز بودى بر كافران يعنى چه زيان داشتى ايشان را لَوْ آمَنُوا بِاللَّهِ اگر ايمان آوردندى به خدا وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ و بروز قيامت وَ أَنْفَقُوا و چه زيان داشتى ايشان را اگر بيرون ميكردند حق خداى را در طاعت خداى تعالى بدون غرض ريا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ از آنچه داده است خداى ايشان را وَ كانَ اللَّهُ و هست خداى بِهِمْ بايشان يعنى باقوال و احوال ايشان عَلِيماً دانا و بفراخور احوال و اعمال ايشان جزا خواهد داد .

إِنَّ اللَّهَ و بدرستى كه خداى تعالى لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ ستم نميكند مقدار ذره‌اى ، و « ذره » يا مورچهء سرخ كوچك است و يا چيزيست كه از شعاع آفتاب در هواى روزنها ظاهر مىشود و آن را اصلا قدرى و وزنى نيست و مراد ازين‌كلام مبالغه است در نفى ظلم وَ إِنْ تَكُ و اگر باشد مقدار ذره حَسَنَةً نيكى در ميان اعمال بندهء مؤمن