تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٠
[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 19 تا 28 ]
از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام مرويست كه چون در زمان جاهليت عادت عرب چنان بود كه هر گاه يكى از اقرباى ايشان ميمرد و زنى ميگذاشت ، جامه بر سر آن زن مىأنداخت و ميگفت كه اين زن خويش ماست ، و نكاح او بما اليق است و أولى پس حق تعالى نهى ازين مىكند و ميفرمايد كه :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أى آنان كه ايمان آورده‌ايد لا يَحِلُّ لَكُمْ حلال نيست مر شما را أَنْ تَرِثُوا النِّساءَ اينكه ميراث گيريد نكاح زنان را كَرْهاً بطريق زور و ستم .
و همچنين عادت عرب آن بود كه هر گاه زنى ميخواستند و خواهش ايشان به آن زن بر طرف ميشد آن زن را حبس ميكردند و ميگفتند كه : آنچه از ما بطريق مهر گرفته‌ايد واپس دهيد تا شما را از حبس نجات دهيم ، حق تعالى ازين نيز نهى