تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣

[ سوره آل‌عمران ( 3 ) : آيات 59 تا 63 ]

و زنان ما و زنان شما را وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ و نزديكان ما و نزديكان شما را كه از غايت قرب مانند نفس ما باشند ، و باجماع مفسران چنانچه گذشت مراد از « ابناءنا » امام حسن و امام حسين است و از « نساءنا » حضرت زهراء عليه السّلام و از « انفسنا » امير المؤمنين عليه السّلام ثُمَّ نَبْتَهِلْ پس طلب نماييم لعنت را ، اگر من راست گويم لعنت عايد بر شما گردد و اگر شما راست ميگوييد لعنت عائد بر من گردد فَنَجْعَلْ پس بگردانيم لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ لعنت خداى را بر دورغگويان ، فنجعل تا آخر بيان « ثم نبتهل » است و چنانچه شنيدى نصارى راضى بمباهله نشده طالب صلح شدند قاضى ناصر الدين بيضاوى گفته « و هو دليل على نبوته و فضل من اتى بهم من اهل بيته » .

معلوم باشد كه اين آيهء مباهله دلالت بر افضليت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بر انبياء ما تقدم دارد ، زيرا كه مراد از « انفسنا » كه باتفاق حضرت امير است مساوات با رسالت پناه است در غير نبوت ، و حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله افضل از انبياء است ، پس كسى كه مساوى آن جناب باشد نيز افضل خواهد بود ، و نيشابورى در تفسير خود گفته كه « لا يزال يمكن للرافضة أن يستدلوا بافضلية علىّ رضى اللَّه عنه على الانبياء بل اولى العزم ، لان النبى صلى اللَّه عليه و آله افضل و اكمل من الانبياء ، و قد سماه اللَّه تعالى نفس النبى و لا معنى لهذه التسمية الا المشابهة و المماثلة التامة ، فاذن يكون هو افضل و اكمل لساير الانبياء » و احاديث درين باب نيز به حد تواتر معنوى رسيده .

إِنَّ هذا بدرستى كه آنچه مذكور شد لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ هر آينه اينست خبرهاى راست ، پس در رد قول نصارى ميفرمايد كه : وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ نيست هيچ معبودى سزاى عبادت مگر خداى تعالى وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ و بدرستى كه خداى تعالى هر آينه اوست غالب و محكم كار فَإِنْ تَوَلَّوْا پس اگر اعراض كنند نصارى از تصديق بر وحدانيت خداى تعالى فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ پس بدرستى كه خداى تعالى داناست بفساد كنندگان در دين و جزاى ايشان خواهد داد ، و ظاهر آن بود كه