تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢١
[ سوره آل‌عمران ( 3 ) : آيات 33 تا 41 ]
مِنَ الصَّالِحِينَ و پيغمبرى باشد از پيغمبران نيكوكار .
و چون زكريا بشارت فرزند يافت بر سبيل استخبار كه آيا اين اعطاء فرزند با وجود پيرى خواهد بود يا با عادت حالت جوانى قالَ گفت : رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ اى پروردگار من ! از كجا باشد مرا پسرى ؟ وَ قَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ و بتحقيق رسيده است مرا پيرى وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ و زن من به جهت ياس از حيض ولد نميآورد .
قالَ گفت خداى تعالى : كَذلِكَ به همين حال كه هستيد شما از پيرى و يأس از حيض حق تعالى فرزند بشما عطا مىكند اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ خداى تعالى مىكند آنچه را كه ميخواهد از امور عجيبه و خلاف عادت .
قالَ گفت زكريا بار ديگر : رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً اى پروردگار من ، بگردان و ظاهر ساز براى من نشانه‌اى كه از حمل زوجهء من مرا خبردار سازد ، تا در مواد شكر گزارى بيفزايم . و فى تفسير على بن ابراهيم : « ان زكريا ظنّ ان الذين بشروه الشياطين فقال : اجْعَلْ لِي آيَةً » يعنى چون زكريا گمان كرد كه شياطين او را بشارت به فرزند داده‌اند لهذا طلب آيتى و علامتى كرد ، ظاهرا اين روايت بعد از ثبوت و صحت آن بنا بر تقيه باشد ، زيرا كه اهل سنت را اعتقاد اينست كه وساوس شياطين را تأثير در انبياست .
قالَ گفت خداى تعالى : آيَتُكَ علامت تو برين أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ اينست كه قادر نباشى بسخن گفتن ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً سه روز مگر بطريق ايماء و اشارت .
فى تفسير العياشى عن الصادق عليه السّلام . « فكان يؤمى برأسه و هو الرمز »
و چون مراد از كلام خبرى است كه دلالت بما فى الضمير كند بنا بر اين « الا رمزا » استثناء متصل خواهد بود ، به اين معنى كه تكلم مكن در سه روز به هيچ وجه مگر بطريق رمز و ايماء ، و بعضى اين استثنا را استثناء منفصل گرفته‌اند بواسطهء آنكه رمز داخل در كلام نيست به اين معنى كه تكلم مكن درين سه روز ليكن مطلب خود را برمز ظاهر كن