تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 246 تا 252 ]

كه آن سيصد و سيزده كس أصلا مرتكب آشاميدن آب نشدند نه بطريق غرفه و نه به غير آن .

فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ پس آن هنگام كه گذشتند از آن نهر طالوت وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ و آنانى كه ايمان آورده بودند به او و لشگر جالوت را مشاهده كردند قالُوا گفتند بعضى از ايشان مر بعضى ديگر را يعنى گفتند آنانى كه اغتراف كرده بودند : لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ نيست ما را طاقت و توانايى در اينچنين روز گرم بمقاتلهء جالوت و لشگريان او قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ گفتند آنان كه يقين دانستند اينكه ايشان خواهند رسيد بجزاى خداى تعالى و بمثوبات عظيمه ، يعنى گفتند آنانى كه اغتراف نكرده بودند و اعتقاد بجزاى الهى داشتند :

كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ با از گروه اندك كه غالب گشتند گروه بسيار را به حكم خداى تعالى و بنصرت او وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ و خداى تعالى با صبر كنندگان در بلايا و محنتها است ، به اين معنى كه صابرين را حفظ مىكند و نصرت و ثبات قدم ميبخشد .

فى تفسير العياشى عن ابى جعفر عليه السّلام : « قال الذين اغترفوا : لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ ، و قال الذين لم يغترفوا : كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ » .

وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ و آن هنگام كه خلص أهل ايمان ظاهر شدند بر جالوت و بر لشگريان او و نزديك شدند به اين جماعت قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً گفتند : اى پروردگار ما ! فرو ريز بر دل ما صبر و شكيبايى را وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا و نگاه دار قدمهاى ما را در ميدان جنگ وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ و غالب گردان ما را بر گروه كافران فَهَزَمُوهُمْ پس گريزانيدند كافران را بِإِذْنِ اللَّهِ به حكم الهى و بنصرت ربانى . وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ و بكشت داود كه در ميان لشگر طالوت بود جالوت قبطى را وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ و داد داود را خداى تعالى سلطنت و نبوت ، و