تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤١

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 246 تا 252 ]

سلطنت ميرسد ؟ احاديث درين باب مختلف به نظر رسيده چنانچه شطرى از آن در مقام خود مذكور خواهد شد .

على بن ابراهيم روايت كرده كه در آن زمان نبوت در ميان فرزندان لاوى بن يعقوب مقرر بود و سلطنت در ذريت يوسف ، و در تفاسير عامه مذكور است كه سلطنت از اولاد يهودا بود و طالوت از جملهء فرزندان بنيامين بود كه او برادر مادرى يوسف است نه از خانوادهء نبوت بود و نه از خانوادهء سلطنت .

بنا برين قالُوا گفتند بنى اسرائيل در جواب پيغمبر خود اشموئيل يعنى اسماعيل : أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنا از كجا سزاوار بود مر طالوت را پادشاهى و حكمرانى بر ما وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ حال آنكه ما سزاوارتريم بسلطنت و پادشاهى از طالوت از روى وراثت و مكنت وَ لَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمالِ و داده نشده او بسيارى از مال كه تا تواند به آن تجهيز لشكر كند .

قالَ گفت اشموئيل : إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ بدرستى كه خداى تعالى برگزيد طالوت را با وجود فقر و بيچيزى بر شما تا بدانيد كه سلطنت بوراثت و كثرت مال تعلق ندارد وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ و افزونى داد او را به بسيارى در علم سياست و تدبير مملكت و حفظ عدالت وَ الْجِسْمِ و ديگر افزونى داد او را در جسم و از همه اجمل و اتمّ خلقة بود ، و در شجاعت و قوت قرين نداشت . و از اين آيت استدلال توان كرد كه اعلم و اشجع را تفضيل است بر غير او و تفضيل مفضول جايز نيست وَ اللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ و خداى تعالى مالك ملك است ، ميدهد ملك خود را بهر كس كه خواهد و مصلحت داند وَ اللَّهُ واسِعٌ أى واسع فضله ، يعنى خداى تعالى بسيار فضل و احسانست توسعه ميدهد فقير را تا آنكه بمرتبهء غنى و توانگرى مىرسد عَلِيمٌ داناست بر احوال كسى كه استحقاق سلطنت دارد .

وَ قالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ و گفت مر ايشان را پيغمبر ايشان بعد از آنكه از پيغمبر خود