تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 243 تا 245 ]
بوقوع آمده مانند آن نيز در ملت پيغمبر ما صلى اللَّه عليه و آله واقع خواهد شد .
إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ بدرستى كه خداى تعالى هر آينه خداوند احسانست بر مردم ، و امورى كه باعث عبرت مردم باشد بحيّز ظهور مىآورد وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ و ليكن بيشتر مردم كما ينبغى شكر آن احسان را بجا نمىآورند و از آن عبرت نميگيرند .
و بعد از اظهار اينكه احتراز از موت نفعى ندارد امر بجهاد مىكند كه وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ و مقاتله كنيد در راه خداى تعالى وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ و بدانيد اينكه خداى تعالى شنواست اقوال مجاهدين و غير مجاهدين را عَلِيمٌ داناست بر ضماير ايشان .
و بعد از امر بجهاد كه از اعمال بدنيه است ترغيب بندگان مىكند باعمال ماليه و ميفرمايد كه : مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً كيست آن كس كه قرض دهد خداى تعالى را قرض نيكو ، چون اقراض در شرع عبارتست از دادن مال به كسى از براى گرفتن عوض از او در وقت ديگر ، و اطلاق اينمعنى بر خداى تعالى صحيح نيست ، بعضى گفتهاند كه : مضاف در اينجا محذوفست ، اى « من ذا الذى يقرض عباد اللَّه قرضا حسنا » يعنى كيست آن كس كه قرض دهد بندگان خداى تعالى را قرض دادن نيكو كه آن قرض دادن بدون توقع زيادتى باشد ، و بعضى گفتهاند كه : مراد از اقراض انفاق در راه خداى تعالى است ، و مراد از « قرض حسن » آنست كه انفاق مال حلالى كنند كه مقرون باخلاص باشد و
فى من لا يحضره الفقيه « سئل الصادق عليه السّلام عن قول اللَّه عز و جل : مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً ، قال : نزلت فى صلة الامام عليه السّلام »
و
فى الكافى « قال عليه السّلام هو و اللَّه صلة الامام خاصّة »
يعنى مراد از اقراض اداء حقوق امام است از خمس و غير آن فَيُضاعِفَهُ لَهُ پس زياده گرداند خداى تعالى ثواب اين اقراض را از براى آن كس أَضْعافاً كَثِيرَةً زيادتىهاى بسيار كه احصاء آن