تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٣

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 240 تا 242 ]

معطوف عليه اين امر كه « حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ » باشد بمعنى وجوبست ، پس حمل « قوموا » بر ندب بدون قرينهء صارفه جايز نيست ، و دعوى عدم قائل بوجوب قنوت غير مسموع است چنانچه معلوم شد ، و اصالت برائت ذمه ، مقاومت با نص نميتواند كرد .

و بعد از امر بمحافظت نماز بيان كيفيت نماز خوف مىكند كه فَإِنْ خِفْتُمْ پس اگر بترسيد شما از دشمن يا از سبع و نتوانيد كه بقاعدهء مقرر نماز كنيد فَرِجالًا أَوْ رُكْباناً أى فصلّوا راجلين أو راكبين ، يعنى پس نماز كنيد در حالتى كه پياده راه رونده باشيد يا سواره ميرانده باشيد . « رجال » جمع « راجل » است مانند « قيام » كه جمع « قائم » است . و « ركبان » جمع « ركب » است و كل واحد از رجالا و ركبانا حالند از فاعل فعل محذوف كه آن « فصلّوا » است .

فَإِذا أَمِنْتُمْ پس هر گاه ايمن شويد و خوف شما زايل گردد فَاذْكُرُوا اللَّهَ پس ياد كنيد خداى تعالى را به نماز كردن كَما عَلَّمَكُمْ چنانچه تعليم كرده شما را بتوسط پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ آنچه را كه نبوديد شما كه به خودى خود بدانيد آن را از آداب نماز در حالت خوف و امنيت .

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 240 تا 242 ]

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 240 تا 242 ]

وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 240 ) وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ ( 241 ) كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ( 242 )

وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ و آنان كه نزديك شود وفات ايشان از ميان شما وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً و بگذارند زنان را وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ أى فليوصوا وصية لازواجهم ، يعنى پس بايد كه وصيت كنند وصيت كردنى قبل از احتضار ، براى زنان خود مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ