تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٠
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 158 تا 162 ]
و الايمان به ، يعنى و آنچه را كه راه نمايد بسوى تبعيت آن حضرت و ايمان آوردن به او مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ از پس آنچه بيان كرده‌ايم آن را براى مردم در كتاب توراة از نعمت پيغمبر و حليهء او أُولئِكَ اين جماعتى كه كتمان حق ميكنند يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ دور مىكند ايشان را خداى تعالى از رحمت عامهء شاملهء خود وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ و لعنت ميكنند ايشان را لعنت كنندگان از ملائكه و مؤمنين ، بلكه ايشان نيز خود را لعنت ميكنند هنگامى كه ميگويند : « لعن اللَّه الظالمين » و
فى الحديث : « ان الذين يكتمون كاحبار اليهود و الكاتمين للايات الشاهدة علىّ امر محمد و على عليهما السلام و نعهمها و حليتهما ، و كالنواصب الكاتمين لما نزل فى على »
و
فى تفسير العياشى عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام : « ان الذين يكتمون ما انزلنا من البينات و الهدى فى على »
و
عن ابى جعفر عليه السّلام « ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى يعنى بذلك نحن و اللَّه المستعان » .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مگر آنان كه رجوع كردند از كتمان حق و به حق اقرار نمودند وَ أَصْلَحُوا و بصلاح آوردند اعمال و نيات خود را وَ بَيَّنُوا و بيان كردند و اظهار نمودند آنچه را كه پوشيده بودند از نعت نبى و وصى فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ پس ايشان از جهت توبهء نصوح قبول كردم توبهء ايشان را وَ أَنَا التَّوَّابُ و منم نيك قبول كنندهء توبه الرَّحِيمُ مهربان بر تائبان .
و بعد از اين بيان مىكند مآل حال جمعى را كه بدون توبه مردند و ميفرمايد كه :
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بدرستى كه آنان كه كافر شدند وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ و مردند حالكونى كه كافر بودند و از كفر رجوع ننمودند أُولئِكَ آن گروه عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ بر ايشانست لعنت خداى تعالى و لعنت فرشتگان و لعنت مردمان همهء ايشان خالِدِينَ فِيها حالكونى كه جاويد ماندگانند در لعنت يا در نار ، هر چند ذكر نار قبل از اين مذكور نشده اما لعنت دلالت بر آن دارد لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ و تخفيف داده نشود ازين گروه عذاب وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ و نباشند ايشان كه