تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٥
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 151 تا 157 ]
فَاذْكُرُونِي پس ياد كنيد مر او مشغول عبادت من باشيد أَذْكُرْكُمْ تا من نيز ياد كنم شما را بمغفرت و
فى كتاب الخصال فى وصية النبى صلى اللَّه عليه و آله لعلىّ عليه السّلام « ليس ذكر اللَّه سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه أكبر و لكن اذا ورد على العبد ما حرم اللَّه عليه خاف اللَّه تعالى عنده و تركه »
وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ و شكر كنيد بر نعمتهاى من و كفران نعمت من مكنيد و نعمتهاى مرا مپوشيد « وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ » « 1 »
و فى كتاب الخصال عن على بن الحسين عليهما السلام « من قال : الحمد للَّه فقد أدّى شكر كلّ نعمة أنعمه اللَّه تعالى » .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ أى آنان كه ايمان آورده‌ايد استعانت جوييد در قيام نمودن بحقوق الهى بصبر و شكيبايى كه آن كليد نجات است وَ الصَّلاةِ و به نماز كه أصل عبادات و معراج مؤمن است إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ بدرستى كه خداى تعالى با صابرانست بحفظ و حمايت و توفيق در طاعت ، و بعضى گفته‌أند كه : مراد از « صبر » صوم است بحسن مقابله با صلاة ، كه آن متضمن شكيبايى است برجوع و تشنگى و نزد بعضى مراد از آن جهاد است .
و حق تعالى در ثناى مجاهدين ميفرمايد كه : وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ و مگوييد مر آن كسانى را كه كشته شوند در راه رضاى خدا تعالى : مردگان ، يعنى مگوييد كه ايشان مرده‌اند بَلْ أَحْياءٌ بلكه ايشان زندهء جاويدند يا بأبدان اصلى و يا با بدان مثالى چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه
« المؤمن اذا قبضه اللَّه صيّر روحه فى قالب كقالبه فى الدنيا »
و تمام اينحديث با تحقيق عالم مثال در رسالهء مثاليهء كاتب الحروف مشروحا مذكور است ، و ظاهر آنست كه به همان ابدان اصليهء عنصريه زنده باشند ، و اگر احيانا در قبور ، اجساد طاهرهء ايشان يافت نشود به جهت آن خواهد بود كه به حكم الهى نقل ابدان ايشان بملكوت اعلا نموده‌اند چنانچه در آيت ديگر
( 1 ) - سورهء الضحى ، آيهء 11 .