تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 126 تا 129 ]

وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ و ياد كن آنچه حادث شد در زمانى كه گفت ابراهيم : رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً پروردگار من بگردان اين مكان را شهرى ايمن از قحط و غلا وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ و روزى ده اهل اين بلد را از انواع ميوه‌ها مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ بدل بعض است از « أهله » و تخصيص دعا بمؤمنين جهت محبت او بمؤمن و بغض او بكافر است ، يعنى و روزى ده اهل آن شهر را ، يعنى كسى را از اهل شهر مكه كه ايمان آورده باشند بخداى تعالى و بروز قيامت مرويست كه چون ابراهيم اين دعا كرد امر كرد خداى تعالى قطعه‌اى از زمين اردنّ را كه با باغستان و اشجار پر ميوه به زمين كعبه انتقال كند . آن قطعه با درختان ميوه‌دار به طرف كعبه آمده بعد از طوف مأمور شد كه در زمينى كه اين زمان طائفش ميگويند قرار گيرد و وجه تسميهء آن بطائف بواسطهء طوفى است كه خانهء كعبه را كرد ، و ميتواند كه مراد از « ثمرات » ميوهء دلها باشد كه آن دوست گردانيدن مردم است باهل اين شهر ، چنانچه در سورهء ابراهيم « 1 » خواهد آمد آمد كه « فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ » و

فى تفسير على بن ابراهيم عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام « وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ ، قال . من ثمرات القلوب ، أى حبّبهم الى الناس ليأتوا اليهم و يعودوا اليهم » .

قالَ وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا جملهء « وَ مَنْ كَفَرَ » معطوفست بر جملهء مقدرهء محذوفه بقرينهء دعاء ابراهيم ، أى قال : من آمن فأرزقه كثيرا و من كفر فامتّعه قليلا و « قليلا » صفت مفعول محذوفست ، اى فامتعه تمتيعا قليلا ، و چون « من كفر » مبتدايى است كه متضمن معنى شرطست بنا برين در « فامتعه » كه خبر آنست « فا » داخل شده

( 1 ) - آيهء 37 از آن سوره .