تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٧

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 92 تا 96 ]

باشد فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ پس آرزو كنيد و بطلبيد از خداى تعالى موت را تا آنكه در بهشت آسوده گرديد إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ شرطيست كه جزاء آن محذوفست بقرينهء جزاء شرط سابق ، اى « ان كنتم صادقين فاطلبوا الموت » يعنى اگر شما درين قول راستگو باشيد پس بطلبيد مرگ را .

وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً و آرزو نكنند اين يهودان مرگ را هرگز بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ بسبب آنچه پيش فرستاده دستهاى ايشان از موجبات عذاب . و

فى تفسير صاحب العسكر عليه السّلام قوله تعالى : « وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ، يعنى اليهود لن يتمنوا الموت بما قدمت ايديهم من الكفر باللّه و بمحمد رسول اللَّه و بعلىّ اخى نبيّه و بالطاهرين من الأئمة المنتجبين »

وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ و خداى تعالى داناست بكردار و گفتار ستم كنندگان . و اين تهديدست مر ايشان را و تنبيه است بر اينكه ايشان درين دعوى ظالمند .

وَ لَتَجِدَنَّهُمْ و هر آينه مىيابى تو اى محمد يهودان را أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ حريص‌ترين و راغب‌ترين مردمان بر زندگانى دنيا بواسطهء يأس و حرمان ايشان از نعيم آخرت وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا اى و أحرص من الذين اشركوا ، يعنى و حريص‌ترند از آن جماعت كه شرك بخداى تعالى آوردند ، و به غير از حيات دنيوى و نعيم فانيهء آن بحياتى و نعيمى ديگر اعتقاد ندارند . افعل تفضيل را وقتى اضافه ميكنند كه مفضل داخل در مفضّل عليه باشد ؛ چنانچه احرص در « أَحْرَصَ النَّاسِ » كه مراد از آن يهود است چون داخل در ناسند بنا برين احرص اضافه بناس شده ، بخلاف احرص من المشركين چون يهود داخل در مشركين نيستند بنا برين اضافهء احرص بمشركين نشده بلكه بكلمهء « من » ايراد يافته .

يَوَدُّ أَحَدُهُمْ آرزو مىكند و دوست ميدارد يكى از اينجماعت اينمعنى را كه لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ كاش عمر داده شود هزار سال . و عن ابن عباس « هو قول احدهم لمن عطس :

هزار سال بزى » وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ و نيست يكى از ايشان اينچنين كسى كه دور كننده باشد او را از عذاب الهى عمر دراز او ، زيرا كه هر چند او عمر دراز