تحفة المؤمنين ( تحفه حكيم مؤمن ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧

بكر :

به معنى تاج و ابر تاريك و غير آن آمده [ است ] و در ادويه ، مراد از او چترى بودن شكوفه و بار نباتات است و اكله و اكاليل جمع آن .

به معنى نيزار است .

جمع وادى و به معنى كنار رود خانه‌ها است .

مراد از او نگاه داشتن عضو است به بخار ادويه كه جوشانيده باشند يا گرم كرده باشند .

به چشم كشيدن چيزى .

به بينى كشيدن چيزى مايع كه بسيار سايل باشد .

به معنى بد مزه است و هرچه را طعم مركب از مرارت و قبض باشد به اين اسم خوانند .

نورانى و درخشنده .

زمينهائى كه آب در آن جمع شده باشد و به فارسى مرداب نامند .

هر چه دود او را استعمال نمايند .

گره‌هائى كه در ساق اشجار متكون شود .

اسم فارسى ترياق است و گويند هر چه رفع سمّ كند و مصنوع نباشد مخصوص به اين اسم است .

به فارسى ، بلغور نامند .

آنچه از بار نباتات در غلاف و در قشر باشد ؛ مثل خشخاش .

جمع بقر است .

نخستين ميوهء كه برسد .

بريدن .

آب دهن .

به فتح اوّل سرگين .

شتر جوان ، و به كسر اوّل دوشيزه .