أنوار العرفان — الصفحة ٣٥

4 . ديوان اشعار

دل منه بر اصل و فرع اين سراى عاريت * دهر را نه اصل و بنياد است ، گويى نيست ، هست

كهنه زال دهر در يك لحظه هم چون نو عروس * در بر پنجاه داماد است ، گويى نيست ، هست

دار تو تحصيل دنيايى است ، برو فارغ نشين * دولت دنيا خدا داد است ، گويى نيست ، هست

نيكبختى اهل دنيا را دهم بر اخترى * نه ز شعر و رمل اعداد است ، گويى نيست ، هست

اى خوشا آن كس كه در آب و زمين عاريت * عارى از ازواج و افراد است ، گويى نيست ، هست

عاقبت ز اولاد خواهد گشت ، اولاد دگر * ملك كز آبا و اجداد است ، گويى نيست ، هست

ادعاى مالكيت از تو سالك كى رواست * چون تو را از مالكان ياد است ، گويى نيست ، هست

آدم خاكى چو سوى خاك رفت از علم گفت * خاك يك سر وقف اولاد است ، گويى نيست ، هست

سالكا هشدار يا خود آگه از گفت رسول * ز احمقان اين ملك آباد است ، گويى نيست ، هست

گر تو سالك مرد راهى از توكل در طريق * رهروان فيض امداد است ، گويى نيست ، هست

عدل مىجويى ز دهر و مردم دانا ازو * داد اگر بينند بيداد است ، گويى نيست ، هست

هر كه ناشاد است او از گردش گردون دون * لاجرم در آخرت شاد است ، گويى نيست ، هست