تسنيم المقربين ( شرح منازل السائرين خواجه عبدالله انصارى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٢

الف - فارسى

چون نيستم گداى درت از پى درم 178

حجاب ديدهء ديد است هر نور 512

خبر درد دل و سوز درونم پرسيد 395

خلق را چون آب دان صاف و زلال 513

خوبرويان آينهء خوبى او 514

خويش را بر تيغ حكمش مىزنى 178

دانم كه حالتى است . . . حالت است 392

در آن شب كه آن ماه بد جلوه‌گر 175

در جام جهان‌نما چه مىبود 498

در جمال تو آن‌چنانم محو 445

در خانه اگر كس است . . . بس است 496

در خانه جهد عيسى . . . از دشمن 291

در راه قدم قدم نهاديم 84

دل آسوده در سايهء قامتش 175

دلّاله اگرچه خوب‌كردار بود 493

دلا يكباره دل از خويش بردار 348 ، 463

دل را به تو سپردم و تن را سبيل كرد 372

دل يكى منظرى است ربّانى 509

دو چيز شيوهء عاشق‌كشى . . . خوبان را 373

دوستان را كجا كنى محروم 192

رنگ رخساره . . . از سرّ ضمير 336

ز اشتياق جمال تو طاقتم طاق است 481

ز الوانى كه در انوار بينى 512

زان مى كه نديده‌ايم صد نور 498

ز بذل نقطه برآيد نهال ذات الف 507

زين‌سان كه من به عشق . . . مسخّرم 178

شكوفه و ثمره شد نشان فعل و اثر 507

شمشير به كف عمّر . . . رسول آيد 291

صبغة اللّه عالم بىرنگى است 425

علمشان و عدلشان و لطفشان 513

قديم و حادث . . . خلق جهان 508

قرنها بگذشت و اين قرن نويست 514

قرنها در قرنها رفت اى همام 514

كاندر يك دل دو دوستى نايد خوش 122

كس چه داند تا در اين بحر عميق 494

كسى كه ز آينهء سينه ، زنگ بزدايد 507

كند به صورت آدم ، تجلّى ظاهر 508

كه جز خدا نتواند كسى خدا ديدن 508

كه ساقى بپيمود پيمانه‌ها 175

گفت من مىجويمش هرجا كه هست 173

گهى مهى بنمايد ز روزن ذرّات 507

ما عزم ديار يار داريم 84

مرا تير تو . . . بيگانگان آيد 209 ، 337

مردان مى معرفت به اقبال كشند 249

مرغى كه دو كون دانهء اوست 498

مستى حرص و نوجوانى و عشق 442

ميل خلق هر دوعالم تا ابد 70

ناوكش از ريش دل رد مىكنى 177

نشانى نبود از دل و جان هنوز 175

نقود گنج معانى علوى [ و ] سفلى 508