تسنيم المقربين ( شرح منازل السائرين خواجه عبدالله انصارى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٦

باب الرّضا

سيم ، آنكه حق تعالى از همه چيزها به طاعت و فرمانبردارى سزاوارتر باشد ، تا رضا به پروردگارى و ربوبيّت وى درست و معتبر باشد .

و الدّرجة الثّانية : الرّضا « 1 » عن اللّه تعالى ؛

درجهء دوم ، رضا است از حق تعالى به هرچه از حق بر بنده واقع شود - از نعمت و عطا و محنت و بلا - به همه راضى باشد ، و در باطن وى هيچ اضطراب و جزع نبود .

و بهذا الرّضا « 2 » نطقت آيات التّنزيل . « 3 »

و در اين رضا ناطق گشته آيات كلام اللّه و اين درجه را مدح و ثنا گفته .

و هو الرّضا « 4 » عنه فى كلّ ما قضى و قدّر ؛

و اين رضا و « 5 » خوشنودى است از حق در جميع مواقع « 6 » قضا و قدر .

و هذا من أوائل مسالك أهل الخصوص ،

و اين رضا است كه از مبادى فنا و اوايل مسالك خواص است ، چنان كه گفته شد پيش از اين .

و يصحّ بثلاثة شرائط :

و اين درجه نيز به سه شرط تصحيح مىيابد :

باستواء الحالات عند العبد ،

يكى ، آنكه برابر باشد نزديك بنده جميع احوال ؛ يعنى بلا و نعمت ، « 7 » و رجا و شدّت و مطلوب و مكروه همه پيش وى برابر بود ؛ از آن جهت كه ارادت وى در ارادت حق فانى شده است ، جز آن نخواهد كه حقّ خواهد .

و بسقوط الخصومة مع الخلق ،

دوم ، به سقوط و انقطاع « 8 » خصومت وى با خلق . چون همه را مسخّر احكام ازل داند و

( 1 ) . ع : الرضاء . ( 2 ) . ع : الرضاء . ( 3 ) . ج : تنزيل . ( 4 ) . ع : الرضاء . ( 5 ) . ج : - و . ( 6 ) . ع : - مواقع . ( 7 ) . ج : - و نعمت . ( 8 ) . ج : انقطاط .