تسنيم المقربين ( شرح منازل السائرين خواجه عبدالله انصارى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

باب الإخلاص

يعنى اى روندهء راه ، آگاه باش كه مر خداى را جز دين خالص نمىشايد .

الإخلاص : تصفية العمل من كلّ شوب .

اخلاص ، صافى و خالص گردانيدن عمل است از شوايب ريا و آفات عجب ، و آميزش ساير مكدّرات .

و هو « 1 » على ثلاث درجات :

و اخلاص بر سه درجه است :

الدّرجة الأولى إخراج رؤية « 2 » العمل من العمل ،

درجهء اول ، بيرون كردن رؤيت و شهود عمل است از عمل ؛ به آنكه خود را فعلى و عملى « 3 » نبيند ، و از خود و عمل خود حسابى نگيرد ، و كسب را مدخلى ندهد ، و اعمال و احوال را محض موهبت شمارد .

و الخلاص « 4 » من طلب العوض على العمل ،

و خلاص شدن از « 5 » طمع جهت « 6 » اجر و درجات « 7 » و ترتّب احوال بر اعمال ، كه آن محض موهبت است . بلكه بر توفيق عمل در ظاهر ، و تحقيق قصد و نيت در باطن ، ممنون منّت حضرت وهّاب بود .

و النّزول عن الرّضاء « 8 » بالعمل .

و تنزل نمودن و فرود آمدن از خورسندى و غرور و خوشنودى به عمل ؛ كه اين « 9 » عمل مشوب به صد « 10 » آفت و خلل ، كجا درخور « 11 » بارگاه ازل بود . و چون بناى امر « 12 » بر تفانى است ، و رضا از عمل مستدعى هستى « 13 » ، سبب بعد و دورى از مقصود بود .

و الدرجة الثانية : الخجل من العمل مع بذل المجهود ،

( 1 ) . ج : هى . ( 2 ) . ج : رؤيته . ( 3 ) . ج : - و عملى . ( 4 ) . ج : الاخلاص . ( 5 ) . ج : - از . ( 6 ) . ع : + عوض . ( 7 ) . ج : + است . ( 8 ) . ع : الرضا . ( 9 ) . ع : - اين . ( 10 ) . ع : صداقت . ( 11 ) . ج : درخورد . ( 12 ) . ع : امن . ( 13 ) . ع : + و .