تسنيم المقربين ( شرح منازل السائرين خواجه عبدالله انصارى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

باب المراقبة

نگاه نمىدارند آن بيگانگان در هيچ مؤمنى حق خويشى و حق عهد را .

قال اللّه تعالى : فَارْتَقِبْ إِنَّهُمْ مُرْتَقِبُونَ « 1 » .

يعنى « 2 » چشم مىدار تو اى محمّد فتح و ظفر « 3 » را كه ايشان مراقب و منتظر هلاك تواند .

وجه استشهاد مراقبهء مقصود است .

المراقبة دوام ملاحظة المقصود .

مراقبه دوام چشم داشت مقصود است ؛ و اين از افعال دل است كه دل دايم منزل « 4 » از غبار اغيار « 5 » پاك داشته ؛ مترقّب قدوم محبوب بود .

و هي على ثلاث درجات :

و مراقبه بر سه درجه است :

الدّرجة الاولى : مراقبة الحقّ في السير إليه « 6 » ، على الدّوام ،

درجهء اوّل ، مراقبه و چشم داشت وصول به حق است در وقت سير به جناب حق به صفت دوام ، كه دايم مراقب بود و منتظر كه ناگاه نقاب از چهرهء مقصود برافتد ؛ همچون كسى كه چيزى نفيس از وى مفقود بود ، هرجا « 7 » و هروقت كه هست متوجه وجدان مفقود خود بود .

شعر

گفت من مىجويمش هرجا كه هست * بو كه جايى آرمش ناگه به دست

بين تعظيم مذهل ،

كه اين مراقبه در ما بين تعظيمى بود « 8 » كه سالك در شهود وى از غايت عظمت مشهود ، « 9 » از وجود خود و غير خود ذاهل و فانى گردد .

و مداناة « 10 » حاملة ،

( 1 ) . الدخان / 59 . ( 2 ) . ع : - يعنى . ( 3 ) . ج : - ظفر . ( 4 ) . ج : - منزل . ( 5 ) . ج : - اغيار . ( 6 ) . ع : - اليه . ( 7 ) . ج : - هرجا و هروقت كه هست متوجه وجدان مفقود خود بود . ( 8 ) . ج : - بود . ( 9 ) . ع : شهود . ( 10 ) . ج : مدناة .