ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٨

4

اگر به دريا رسم ترا دريا مىبينم * اگر به صحرا رسم ترا صحرا مىبينم

بجز تو هيچ كنجى نيست به گيتى * در آن است كه هرجا رسم هرجا ، ترا بينم

* * *

3

3

-

سحرگاهان كه ديلم تاوه « 1 » گيرى * از آهم هفت چرخ آلاوه گيرى

چديلم آذرين آهى و رايى * روج « 2 » اج تاوه ديلم تاوه گيرى « 3 »

Sahar gahan ke dilam lava gire

Aj ah - am haft carx alava gire

Ji - dilam , adaren ah - e varaye

Ke roj aj tave i dilam tava gire

سحرگاهان كه دلم آتش مىگيرد * و از آهم هفت چرخ آتش مىگيرد

از دلم آذرين آهى برآيد * كه روز ارتاب دلم گرما گيرد

4

4

-

سحرگاهان كه چشمم آوه « 4 » گيرى * كهان اج آو چشمم لاوه گيرى « 5 »

آنان خوناوه اج چشمان بوارم * كه گيتى سر بسر خوناوه گيرى

Sahargahan ka cesmam ava giri

Gehan aj av i cesmam lava giri

Anan xunava aj cesmam bevaram

Ke geti sar be sar xunava giri

سحرگاهان كه چشمم گريه آغازد * جهان را از آب چشم سيلاب فرا گيرد

آن چند ( آن‌اند ) خونابه از چشمان ببارم * كه گيتى را سر بسر خونابه گيرد

( 1 ) - در متن اصلى تاوه بمعنى داغ است ولى دكتر بهار لاوه پذيرفته ( 2 ) - اديب بمعنى دود آورده است گويد كه دود آن از شرار دلم سوزندگى پيدا مىكند . ( 3 ) - بابا طاهر عريان سحرگاهان كه اشكم لاوه گيرى * ز آهم هفت چرخ آلاوه گيرى جنان ريزم ز ديده اشك خونين * كه گيتى سر بسر سيلاوه گيرى ( 4 ) - آوره كرفتن كنايه از اشك ريختن ( برهان قاطع ) ( 5 ) - نسخه سپهسالار .