ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٦

ترجيع‌بند « 2 »

اى هستى ذات تو از كى * در جنب تو كائنات لاشى

محواند در آفتاب ذاتت * هم ظلمت و هم ظلال و هم فى

در راه تو موضع قدم نيست * زان سوى تو كس نمىبرد پى

كس پاى درين بساط ننهاد * ناكرده بساط كون را طى

يك ره بگذشت دل به كويش * تا بىسر و پا نگشت صد پى

230

وقت است كه آن بهار شادى * ما را برهاند از غم دى

وقت است كه هر دلى فسرده * از گرمى مهر او كند خوى

اى ساقى و باقى كه هستى * هم ساقى و هم حريف و هم مى

عالم همه در سماع و رقصند * از قول خوش تو بىدف و نى

عمرى است كه مىرسد ندايى * از غيب به گوش جان پياپى

كاى مفلس بىنواى ناچيز * در تو است نهفته بىتو و وى

گنجى كه طلسم اوست عالم * ذاتى كه صفات اوست آدم

عالم كه نمايش و سراب است * بر بحر محيط حق حباب است

آن نقش حباب بر سر آب * از سر چو برفت بادش آب است

حرفى ز كتاب اوست عالم * تا ظن نبرى كه او كتاب است

از صورت نقشهاى امواج * پيوسته محيط در حجاب است

340

رخسارهء جان‌فزاى جانان * از پرتو خويش در نقاب است

پنهانى آفتاب دايم * از فرط ظهور آفتاب است

ما مست و خراب چشم ياريم * نه مستى ما از اين شراب است

اين بحر ز جنبشى كه دارد * در جوش و خروش و اضطراب است

دل بر سر اوست همچو كشتى * پيوسته از آن در انقلاب است