ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

ترجيع 1

گشته از چشم مست او سرمست * در جهان هر كجا كه هشيارى است

از لبش وام كرده باده ناب * در جهان هر كجا كه خمارى است

گشته از قامت و رخش پيدا * هر كجا سرو و باغ و گلزارى است

از پى گلستان روى وى است * هر كسى را كه در قدم خارى است

زير هر چين زلف او چينى است * زير هر تار موش تا تارى است

260

قامت چابكش چه چالاكى است * خال زنگى او چه عيارى است

گرد بر گرد نقطهء خالش * دل سرگشته همچو پرگارى است

غمزهء جادوش چه غمازى است * طره هندواش چه طرارى است

هست شاگرد چشم خونخوارش * هر كجا نام مكر و مكارى است

غم به گردش كجا تواند گشت * همچو او هر كجا « 1 » كه غمخوارى است

روى او را بهر طرف روئى است * هر طرف سوى روش نظارى است

مىكند بر وجود او اقرار * هستى هر كه را كه انكارى است

آنچه تو ديده‌اى و مىبينى « 2 » * به مثل دانه‌اى ز خروارى است

گرچه منكر همىكند انكار * نفس انكار منكر اقرارى است

يار ز انبار علم او مشتى است * چونك مشتى نمود « 3 » انبارى است

270

يا ز ديوان اوست يك دفتر * يا ز دفتر نوشته طومارى است

سوى او مىرود به دو و درو « 4 » * هر كه را جنبشى و رفتارى است

از پى كيش زلف او بسته است * در ميان هر كه را كه زنارى است

رو به محراب روى او دارد * در جهان هر كجا كه دين‌دارى است

به حقيقت و را پرستيده است * هر كجا در جهان پرستارى است

يك سخنگوست صد هزار زبان * از پس هر زبان به گفتارى است

دو جهان از جمال او عكسى است * عالم از روى او نمودارى است

گشته پيدا ز تاب رخسارش * هر كجا آفتاب رخسارى است

( 1 ) - سپه - هر كرا ( 2 ) - سپه - مىشنوى ( 3 ) - سپه - نمون ( 4 ) - ملك - چو دود در او