ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

ترجيع 1

210

ز اتحادى كه گرددت حاصل * چون پذيرد زوال ظل و صرير

پس ز تو منقلب شوند اعيان * چونك هستى بنفس خويش اكسير

پس بدانى كه ذره‌اى ز ارواح * چون در اجساد مىكند تاثير

بشناسى كه چون يكى گردد * آنك پيوسته بوده است كثير

ازچه‌رو عشق عاشق و معشوق * متحد مىشوند بىتصيير

چون ذليل و عزيز هر دو يكيست * يا غنى از چه روست عين فقير

پس سزد مر ترا اگر گويى * به زبان فصيح بىتغيير

كه جز او نيست در سراى وجود * ز حقيقت كسى دگر موجود

عشق چندين حجاب ظلمت و نور * بر رخ آويخت شد بدان مستور

تا كه عاشق بجهد و جد تمام * كند از روى عشق يك يك دور

220

پس بتدريج خوى او گيرد * بايد از هرچه غير اوست نفور

[ چون به نيروى ذوق و قوت شوق * يابد از پرده‌هاى عشق عبور ] « 1 »

بعد از آتش جمال بنمايد * وحدت عشق بىنياز غيور

بستاند ز دست اغيارش * كندش قرب عشق از همه دور

برهاند ز جور معشوقش * وصل عشقش از او كند مهجور

خرقه نيستىاش درپوشد * چونك گشت از لباس هستى عور

غرض از نام عاشق و معشوق * بل مراد از حجاب ظلمت و نور

نيست الاخفاء غيب و كمون * نيست الا بروز عين و ظهور

ز انك عشق وحيد بىهمتا * پيش‌تر از جهان زور و غرور

بود مستور در جهان قديم * بود مسرور در سراى سرور

230

خود به خود بود طالب و مطلوب * خود به خود بود ناظر و منظور

بود در نور او همه انوار * بود در بحر او جميع بحور

( 1 ) - از نسخهء ملك .