ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

ترجيع 1

عشق را عقل چون بديد بگفت * حال وقت الرحيل يا احباب

مثل من تاب او كجا دارد * الوداع الوداع يا اصحاب

تيغ در دست ترك سرمست است * احذر و منه يا اولى الالباب

بستاند ز دستت عقل عنان * عشق چون پا درآورد بركاب

عشق را عقل ناورد در دام * نكند پشه‌اى شكار عقاب

پاى صرصر نداشت هيچ بعوض * صيد عنقا نكرد هيچ ذباب

170

عشق چون سايه‌بان به صحرا زد * از ازل تا ابد كشيد طناب

عقل را عشق مادرست و پدر * عقل را عشق مرجع است و مآب

لوح بر دست عقل عشق نهاد * عشق فرمود تا نوشت كتاب

عقل از عشق شد امام مبين * عقل ازو شد مقدم اصحاب

بگذر از عقل ز انك عشق نزيه * خود امام است و مسجد و محراب

در عدد نيست جز يكى محسوب * گر هزاران درآورى به حساب

دائما گرد خويش گردان است * از سر شوق عشق چون دولاب

هست از شوق خويشتن گردان * هست از مهر خويشتن در تاب

گاه ظاهر شود گهى باطن * مىدود گرد خويشتن به شتاب

بر سر بحر بىنهايت عشق * در جهان است بر مثال حباب

180

خيمهء آب چون رود بر باد * چه بود بعد از آن تو خود دريا

اول و آخر جهان عشق است * بلك جز او نمايش است و سراب

نسبت « 1 » عشق چونك شد غالب * مضمحل گشت اندر و انساب « 2 »

محو گرديد عاشق و معشوق * عشق از رخ چو برفكند نقاب

غير سلطان عشق هيچ كسى * لمن الملك را نداد جواب

مدتى شد كه مىرسد از غيب * لحظه لحظه به گوش هوش خطاب

كه جز او نيست در سراى وجود * به حقيقت كسى دگر موجود

( 1 ) - سپه - سبب ( 2 ) - سپه - اسباب