ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٨

ترجيع 1

بود عالم ز نيستى غمناك * عشق او را خلاص داد از غم

به كرم دست بر جهان بگشود * بلك جز او نبد جهان و كرم

كه شنيده است در جهان هرگز * منعمى را كه نفس اوست نعم

يا كه ديدست باعثى در كون * كه بود مرسل و رسوم و امم

چون يكى باشد از ره تحقيق * حاجى و راه و كعبه و زمزم

قلم او برات كرد روان * گرچه او بود هم برات و قلم

نام خود را نوشت بر كف خود * چونك بر لوح بركشيد رقم

كردم القصه قصه را كوتاه * لب به بستم فروكشيدم دم

بعد ازين گر ز من سخن شنوى * مشنو از من از آن سخن درهم

150

كه نه من بلك هر زمان از من * عشق مىگويد آن سخن را هم

مىرسد اين صدا به گوش جهان * از پس پردهء نهان هر دم

كه جز او نيست در سراى وجود * به حقيقت كسى دگر موجود

آن‌چنانم ز جان عشق خراب * كه ندانم شراب را ز سراب

مدتى شد كه فارغ آمده‌ام * از اميد نعيم و بيم عقاب

نه منعم شناسم و نه نعيم * نه معذب شناسم و نه عذاب

هست يكرنگ نيك و بد پيشم * هست يكسان برم خطا و صواب

چه خطر سايه را ز ظلمت و نور * چه اثر نيست راز آتش و آب

آنكه حيران و مست و مدهوش است * چه خبر دارد از ثواب و عقاب

نيست هرگز نمىشود محجوب * نيست را نيست هيچ خوف و حجاب

160

بىخبر را كسى نجست خبر * بىخرد را كسى نكرد عقاب

ادب از عقل عاقلان طلبند * كس ز ديوانگان نجست آداب

من كه از رفع و نصب بىخبرم * كس ز من چون طلب كند اعراب

من كه در پيچ و تاب زلف وىام * نشود هيچ‌كس ز من در تاب