ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٦

198

1935

مشنو حديث آن‌كس كه به عشق گفت با تو * بسزا ره قلندر سزد ار به من نمايى

بسرا اگر هواى سر كوى خويش « 1 » دارى - * مگذار مغربى را مگزين ازو جدائى

نشود كسى عراقى به حقايق عراقى * نشود كسى سنايى به معارف سنايى

197

197

رخ دلدار را نقاب تويى * چهرهء يار را حجاب تويى

به تو پوشيده است مهر رخش « 2 » * ابر بر روى آفتاب تويى

1940

شد يقينم كه پيش چشم يقين * پرده شك و ارتياب تويى

بر سر بحر بىنهايت او * سر برآورده چون حباب تويى

تو سرابى به پيش اهل نظر * گرچه دعوى كنى كه آب تويى

نگرفتم ترا به هيچ حساب * باز ديدم كه در حساب تويى

بر تو است اين عذاب گوناگون * علت اين همه عذاب تويى

1945

آنك ناخورده باده ازلى * مست گرديد و شد خراب تويى

مغربى اين خطاب با كس نيست * آنك با اوست اين خطاب تويى

تا تو هستى عتاب او باقى است * سبب و موجب عتاب تويى

198

198

سبو بشكن كه آبى ، نه سبويى * ز جو بگذر كه دريائى نه جويى

سفر كن از من و مائى كه مايى * گذر كن از تو و اويى كه اويى

1950

چرا چون آس گرد خود نگردى * چو آب آشفته سرگردان چه جويى

پشيمانى بود در هرزه گردى * پريشانى بود در سو به سوئى

تو بارى از خود اندر خود سفر كن * بگرد عالم اندر چند پوئى

( 1 ) - ملك و سپه - درست ( 2 ) - سپه - روى