ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٤

195

چه باشد اگر ز انك تو گاه‌گاهى * كنى سوى افتادگانت نگاهى

1910

چه خوش باشد ار زانك چون من گدا را * نگاهى كند همچو تو پادشاهى

دلم را ربودست هندوى زلفت * بجز چشم تركت ندارم گواهى

از آن روش دست تطاول درازست * كه دارد چو روى تو پشت و پناهى

كشيده است بر خطهء روم رويت * ز هند و حبش شاه خطت سپاهى

مدام است مايل به خال تو زلفت * سياهى نخواهد به غير از سياهى

1915

هلالى و بدرى ز رخسار و ابرو * تو پيوسته دارى و گردون به ماهى

نگاهى به روى تو كردم نهانى * جزيتم نبودست [ ديگر ] گناهى

بود مغربى را ز اندوه هجران * غمى همچو كوهى تنى همچو كاهى

پيش شيران دعوى شيرى مكن چون روبهى * ناخوشست از زشت و لاغر لاف حسن و فربهى

خوش نباشد با اسيرى از اميرى دم زدن * زشت باشد با گدائى لاف دعوى شهى

1920

تو سليمانى و ليكن ديو دارد خاتمت * يوسفى اما عزيز من هنوز اندر چهى

دعوتى ناكرده خود را از خودى خود به حق * خلق را دعوت به خود « 1 » كردن بود از ابلهى

تو تهى از حق از آنى كر خودى خود پرى * پر ز حق آن دم شوى كز خويشتن گردى تهى

اولت از خويشتن بايد به كلى دست شست * گر تو خوان قصر را هستى به‌غايت مشتهى

( 1 ) - ملك - حق