ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٩

187

1830

اى حسن تو در آينهء صورت و معنى * بر ديدهء ارباب نظر كرده تجلى

چشم تو شده بهر تماشاى رخ خويش * از ديده مجنون نگران در رخ ليلى

در مملكت حسن چو غير از تو كسى نيست * وقت است كه گويى لمن الملك بدعوى

با چهرهء زيباى تو و قامت رعنات * هرگز نكند دل هوس روضه و طوبى

گر نور تجلى تو بر نار بتابد * دوزخ شود از پرتو آن جنت اعلى

1835

از جنت و از نار بود فارغ و آزاد * آن‌كس كه ندارد خبر از دنيى و عقبى

بر طور تو از نور تجلى و تو بىهوش * افتاده هزارند بهر سوى چو موسى

روى تو عيان است و ليكن چه توان كرد * ادراك اگر مىنكند ديده اعمى

در مكتب او مغربى از نقش دو عالم * چون لوح فروشسته نبشته الف و پى

تو از مايى ولى ما را ندانى * ز دريايى و دريا را ندانى

1840

اگر دريا ندانى آن عجب نيست * عجب‌تر اين كه صحرا را ندانى

بجان و تن ز بالايى و زيرى * و ليكن زير و بالا را ندانى

تو اشيايى و اشياء جملگى تو * اگر چه هيچ اشيا را ندانى

همه اسما به تو هستند ظاهر * ظهور جمله اسما را ندانى

چرا غافل ز حق امهاتى * چه فرزندى كه آبا را ندانى

1845

ز آدم هم به غارت بىوقوفى * نه تنها آنك حوا را ندانى

معماى جهان با تو چه گويم * چو تو سر معما را ندانى

الا اى مغربى عنقاى مغرب * تويى با آنك عنقا را ندانى

مرا به جان دلبريست پنهانى * كه هست جان و دلم در جمال او فانى

در آن مقام كه جانان جمال بنمايند * بود مقام دل و جان فنا و حيرانى

1850

سرير سلطنت ذات ايزديست دلم * چنانك عرش مجيدست عرش رحمانى