ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨٢

152

1475

صحراى دلم هست تماشاگه حسنت * بخرام به صحرا به تماشا نظرى كن

دل مظهر ذات و همه اسماست درو نيك * بر چهرهء ذات و همه اسما نظرى كن

چون آينهء اسم و مسماى تو آمد * در « 1 » آينه بر اسم و مسما نظرى كن

بىآينه ز انسان كه تو هستى به حقيقت * خود را به خود و آينه بنما نظرى كن

بحريست دل مغربى پر لولوى لالا * بر بحر پر از لولوى لالا نظرى كن

1480

بر ديدهء دل جلوه‌كنان كرد دمادم * وز ديدهء دل چهرهء خود را نظرى كن

152

152

اى نهان در ذات پاكت ذات كون * وى عيان روى تو در مرآت كون

مدتى بىعدت و دور زمان * بود دايم با تو خوش اوقات كون

مىگذشتى روز و شب بىروز و شب * بر مراد خويشتن ساعات كون

محو بودى هم به وصف و هم به ذات * در همه حالات تو حالات كون

1485

علم ذاتت اندر آن محو وجود * گاه كردى نفى و گه اثبات كون

عين علمت ديد اعيان را همه * چون نگاهى كرد در غايات كون

بود ذات كون محتاج وجود * پس برآورد از كرم حاجات كون

اى گرفته حسنت از بهر ظهور * شكل و وضع و صورت و هيئت كون

برده سلطان ظهورت ناگهان * سوى صحرا لشكر و رايات كون

1490

از ظهور آفتاب روى تو * گشت ظاهر جملهء ذرات كون

( 1 ) - سپه - بر