ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

140

از باد صبا بوى خوشت دوش شنيديم * با باد صبا قافلهء بوى تو ديديم

روى همه خوبان جهان را به تماشا * ديديم ولى آينه روى تو ديديم

1345

در ديده شهلاى بتان همه عالم * كرديم نظر نرگس جادوى تو ديديم

تا « 1 » مهر رخت بر همه ذرات بتابيد * ذرات جهان را به تك و پوى تو ديديم

در ظاهر و باطن بمجاز و به حقيقت * خلق دو جهان را همه رو سوى تو ديديم

هر عاشق ديوانه كه در جمله گيتى است * بر پاى دلش سلسله موى تو ديديم

سر حلقه رندان خرابات مغان را * دل درشكن حلقه گيسوى تو ديديم

1350

از مغربى احوال مپرسيد كه او را * سودا زده طره هندوى تو ديديم

140

140

ما مست و خراب چشم ياريم * آشفته زلف آن نگاريم

از روى نگار همچو مويش * سودازدگان بىقراريم

چون چشم خوشش مدام مستيم * مانند لبش شراب‌خواريم

گرد سر كوى آن پرىروى * پيوسته چو چرخ در مداريم

1355

سرگشته او بسان چرخيم * آشفته او ، چو روزگاريم

ما دست ز كار و بار شستيم * با عشق ، چه « 2 » مرد كار و باريم

( 1 ) - چون سپه ( 2 ) - ملك چو