ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

139

ما مست و خرابيم و طلبكار شرابيم * با آنكه چو ما مست و خرابست خوش استيم

زين پس مطلب هيچ ز ما دانش و فرهنگ * اى عاقل هشيار كه ما عاشق و مستيم

المنة لله كه از آن نفس‌پرستى * رستيم به كلى و كنون باده پرستيم

1330

تا مغربى از مجلس ما رخت بدر برد * او بود حجاب ره ما رفت و برستيم

138

138

ما از ازل مقامر و خمار آمديم * دردىكشان ميكده يار آمديم

خورشيد باده بر سر ذرات ما بتافت * ما از فروغ باده « 1 » پديدار آمديم

در خلوت عدم مى هستى ز جام دوست * كرديم نوش و مست به بازار آمديم

زنار زلف ساقى باقى چو شد عيان * هر يك كمر ببسته بزنار آمديم

ناگاه حلقه زد سر زلفش بگرد ما * ما در ميان حلقه گرفتار آمديم

1335

از بهر خاطر دل مختار مصطفاست * روزى دو سه كه عاقل و هشيار آمديم

كارى به غير عشق نداريم در جهان * عشق است كار ما و بدين كار آمديم

بوديم يك وجود و ليكن گه ظهور * بسيار از مظاهر بسيار آمديم

از يار مغربى سخنى در ازل شنيد * ما جمله زان حديث به گفتار آمديم

139

139

1340

هر سو كه دويديم همه روى « 2 » تو ديدم * هرجا كه رسيديم سر كوى تو ديديم

هر قبله كه بگزيد دل از بهر عبادت * آن قبله دل را خم ابروى تو ديديم

هر سرو روان را كه در اين گلشن دهرست * بر رسته بستان و لب جوى تو ديديم

( 1 ) - سپه ذره ( 2 ) - در سپه سوى