ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

96

بيا بصيقل توحيد ز آينه بزداى * غبار شرك كه تا پاك گردد از زنگار

اگر نگار ز تو رونما طلب دارد * روان تو ديده و دل را به پيش او مىدار

جمال حسن ترا صد هزار زيب فزود * از آنكه حسن ترا مغربى است آينه‌وار

اى حسن ترا ديده ما گشته خريدار * گر ديده نباشد كه كند حسن « 1 » تو اظهار

930

خورشيد جمال همه خوبان جهان را * از ديده عشاق بود گرمى بازار

خود آينه در دو جهان حسن ترا نيست * درگاه تجلى بجز از ديده نظار

آن روى كه ديدست « 2 » كه او نور تو ديده است * نى نى كه به دو هست منور همه ابصار

هر ديده ازو هر نفسى ديده جمالى * زو تازه شده هر نفسى ديده و ديدار

بر هر نظرى كرده تجلى دگرگون * تا هر نظرى زو نظرى يافته هر بار

935

بر آينه ديده و دل اهل « 3 » دلان را * زو جلوه پياپى رسد اما نه بتكرار

روى از چه يكانست ولى گاه تجلى * بسيار نمايد چو بود آينه بسيار

اى گشته نهان از دلى و جان درش غيب * و استاده عيان بر سر هر كوچه و بازار

خواهى كه نماند بجهان مؤمن و كافر * لطفى بكن و پرده برانداز ز رخسار

حقا كه اگر پرده ز روى تو برافتد * از غير تو نه عين توان يافت نه آثار

940

گر باده ازين‌سان دهد آن ساقى سرمست * حقا كه نماند بجهان يك دل هشيار

تا مهر تو بر مغرب اسرار بتابيد * شد مغربى از پرتو او مشرق انوار

( 1 ) - سپه عشق ( 2 ) - ملك تو و سپه آن نور دو ديده است ( 3 ) - سپه نظر