ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

85

چو عكس زلف و رخسارش نمودند * به گيتى كفر و ايمان آفريدند

كه تا از زلف او زنار بندند * بسى كس را پريشان آفريدند

810

مر آن را وعده ديدار دادند * مر اين را بهر نيران « 1 » آفريدند

يكى را بهر طاعت خلق كردند * يكى را بهر عصيان آفريدند

يكى از بهر مالك گشته « 2 » موجود * دگر را بهر رضوان آفريدند

بصحراى جهان چون بر گذشتند * تماشا را گلستان آفريدند

چو عزم جويبار دهر كردند * درو سرو خرامان آفريدند

815

گذر كردند بر صحراى امكان * دو عالم را از امكان آفريدند

به ظاهر ملك جسم آباد كردند * به باطن عالم جان آفريدند

چو حسن خويشتن را جلوه داند * جهانى پر ز خوبان آفريدند

برافكندند چون پرده ز رخسار * براى جلوه انسان آفريدند

ز اشك عاشقان او به گيتى * درو درياى عمان آفريدند

825

دلم را در خم زلفش « 3 » بديدند * از آنجا گوى و چوگان آفريدند

براى عاشقان از [ هجر « 4 » ] وصلش * هزاران درد و درمان آفريدند

دليل خويشتن هم خويش بودند * بدان منگر كه برهان آفريدند

چو خود خوردند باده مغربى را * چرا سرمست و حيران آفريدند

85

85

هر زمان خورشيد او از مشرقى سر بر كند * ماه مهرافزاش هر دم جلوه ديگر كند

830

از براى آنكه تا نشناسد او را هر كسى * قامت زيباش هر دم كسوتى « 5 » ديگر كند

صورت او هر زمانى معنى ديگر دهد * معنيش هر لحظهء از صورتى سر بر كند

( 1 ) - ملك يزدان ( 2 ) - كشت سپه ( 3 ) - چوگان ملك ( 4 ) - لندن بحر ( 5 ) - ملك ديگر لندن در بر