ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥
83
چو شعر مغربى در هر لباسى * به‌غايت دلبر و موزون بر آمد
82
82
نشان و نام مرا روزگار كى داند * صفات و ذات مرا غير يار كى داند
كسى كه هستى خود را به حق نپوشاند « 1 » * دگر كسش بجز از كردگار كى داند
785
مرا كه نور نيم اهل نور كى بيند * مرا كه نار نيم اهل نار كى داند
چو من ز هر دو جهان رخت خويش برچيدم « 2 » * بروز [ محشر « 3 » ] اهل شمار كى داند
مرا كه نيست شدم در تو هست نشناسد * مرا كه هست توام هوشيار كى داند
به پيش آنكه يكى ديد صد هزار مگوى * نديده غير يكى صد هزار كى داند
كسى كه اسير دل و جان و عقل و نفس بود * مرا كه رسته‌ام از هر چهار كى داند
790
ز مغربى خبرى كز حصار كون رهيد « 4 » * كسى كه هست اسير حصار كى داند
83
83
مى حديثى از لب ساقى روايت مىكند * با دل از سرمستى چشمش حكايت مىكند
از حديث مستى چشمش دلم سرمست شد * قصه مستان نگر تا چون سرايت مىكند
( 1 ) - سپه بپوشاند ( 2 ) - ملك - بر بندم ( 3 ) - ملك بروز حشر مرا در شمار كى داند - سپه محشرم ( لندن حشر ) ( 4 ) - سپه - و لندن - رهيد