ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

71

صداى خوان وصل يار بشنيد * به سوى خوان وصلش زان صلا شد

ز جان و از جهان بيگانه گرديد * كه تا با جان و جانان آشنا شد

دمى خالى نمىباشد ز دلدار * از آن كز بهر او خلوت سرا شد

680

ز حال مغربى ديگر نپرسيد * از آن ساعت كه از پيشش جدا شد

71

71

تا كه خورشيد من از مشرق جان پيدا شد * از فروغش همه ذرات جهان پيدا شد

تا كه از چهره خود با زبر انداخت نقاب * از صفاى رخ او كون و مكان پيدا شد

بود از كون و مكان نام و نشان ناپيدا * ناگه « 1 » از كون و مكان نام و نشان پيدا شد

تا به گفتار درآمد لب شيرين بتم * در جهان ولوله و شور و فغان پيدا شد

685

بود خاموش به گفتار درآمد عالم * به حديثى كه بتم ر « 2 » از زبان پيدا شد

بر لب جوى جهان تا كه خرامان بگذشت * از هواى قد او سرو روان پيدا شد

كفر و دين از اثر زلف و رخش گشت پديد * در جهان تا كه از آن سود و زيان پيدا شد

( 1 ) - تا گه سپه ( 2 ) - ملك به زبان