ديوان كامل شمس مغربى ( بانضمام رساله جام جهان نما ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

52

او را نتوان گفت كه از آدم و حواست * كس شكل چنين ز آدم و حوا نشمردست

يغماى دل خلق جهان مىكند اين كرد * ماننده تركان همگى تازد و بر دست

با حسن رخش حسن خلايق همه فتح است * با لعل لبش جام مصفا همه در دست

هر دل كه برو نقش جهان بود منقش * نقش رخ او آمده آن را بستر دست

500

كس نيست كه رخت دل خود را به چنين كرد * در راه هوا جمله به كلى نسير دست

اى مغربى از دلبر خود گوى سخن را * كو نه عرب و نه عجم و رومى و كردست

52

52

ز آسمان غيبت اول ايزد « 1 » ، خوانم فرست * پس براى خوردن خوان تو مهمانم فرست

از براى شكر نعمتهاى بىپايان تو * نعمت بىمنتها و حد و پايانم فرست

چون تنم پيدا و جانم هست پنهان دايما * قوت و قوتى « 1 » تو بىپيدا و پنهانم فرست

505

تا مگر موجى كشد بازم ز ساحل در محيط * هر زمان صد موج چون درياى عمانم فرست

( 1 ) - سپه قوت و قوت از پى